غزل شماره ۷۷۴ - به میان دل خیال مه دلگشا درآمد...

به میان دل خیال مه دلگشا درآمد

چو نه راه بود و نی در عجب از کجا درآمد

بت و بت پرست و مومن همه در سجود رفتند

چو بدان جمال و خوبی بت خوش لقا درآمد

دل آهنم چو آتش چه خواست در منارش

نه که آینه شود خوش چو در او صفا درآمد

به چه نوع شکر گویم که شکرستان شکرم

ز در جفا برون شد ز در وفا درآمد

همه جورها وفا شد همه تیرگی صفا شد

صفت بشر فنا شد صفت خدا درآمد

همه نقش ها برون شد همه بحر آبگون شد

همه کبریا برون شد همه کبریا درآمد

همه خانه ها که آمد در آن به سوی دریا

چو فزود موج دریا همه خانه ها درآمد

همه خانه ها یکی شد دو مبین به آب بنگر

که جدا نیند اگر چه که جدا جدا درآمد

همه کوزه ها بیارید همه خنب ها بشویید

که رسید آب حیوان و چنین سقا درآمد