غزل · مولوی
غزل شماره ۸۴۸ - از چشم پرخمارت دل را قرار ماند...
1
از چشم پرخمارت دل را قرار ماند
وز روی همچو ماهت در مه شمار ماند
2
چون مطرب هوایت چنگ طرب نوازد
مر زهره فلک را کی کسب و کار ماند
3
یغمابک جمالت هر سو که لشکر آرد
آن سوی شهر ماند آن سو دیار ماند
4
گلزار جان فزایت بر باغ جان بخندد
گل ها به عقل باشد یا خار خار ماند
5
جاسوس شاه عشقت چون در دلی درآید
جز عشق هیچ کس را در سینه یار ماند
6
ای شاد آن زمانی کز بخت ناگهانی
جانت کنار گیرد تن برکنار ماند
7
چون زان چنان نگاری در سر فتد خماری
دل تخت و بخت جوید یا ننگ و عار ماند
8
می خواهم از خدا من تا شمس حق تبریز
در غار دل بتابد با یار غار ماند