غزل شماره ۸۴۹ - ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند...

ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند

دیدی که جمله رفتند تنها رهات کردند

ای یوسف امانت آخر برادرانت

بفروختندت ارزان و اندک بهات کردند

آن ها که این جهان را بس بی وفا بدیدند

راه اختیار کردند ترک حیات کردند

بسیار خصم داری پنهان و می نبینی

کاین جمله حیله کردی ویشانت مات کردند

شاهان که نابدیدند چون حال تو بدیدند

از مهر و از عنایت جمله دعات کردند

با ساکنان سینه بنشین که اهل کینه

مانند طفل دینه بی دست و پات کردند

آن ها نهفتگانند وین ها که اهل رازند

از رنگ همچو چنگی باری دوتات کردند

اندیشه کن از آن ها کاندیشه هات دانند

کم جو وفا از این ها چون بی وفات کردند