غزل · مولوی
غزل شماره ۸۶۸ - به حرم به خود کشید و مرا آشنا ببرد...
1
به حرم به خود کشید و مرا آشنا ببرد
یک یک برد شما را آنک مرا ببرد
2
آن را که بود آهن آهن ربا کشید
وان را که بود برگ کهی کهربا ببرد
3
قانون لنگری به ثری گشت منجذب
عیسی مهتری را جذب سما ببرد
4
هر حس معنوی را در غیب درکشید
هر مس اسعدی را هم کیمیا ببرد
5
از غارت فنا و اجل ایمنست و دور
آن کس که رخت خویش سوی انبیا ببرد
6
آن چشم نیک را نرسد هیچ چشم بد
کو شمع حسن را ز ملاء در خلاء ببرد
7
ما از قضا به قاضی حاجت گریختیم
کنچ از قضا رسید به طالب قضا ببرد
8
این ها گذشت ای خنک آن دل که ناگهش
حسن و جمال آن مه نیکولقا ببرد