غزل شماره ۹۴۶ - میان باغ گل سرخ های و هو دارد...

میان باغ گل سرخ های و هو دارد

که بو کنید دهان مرا چه بو دارد

پیاله ای به من آورد لاله که بخوری

خورم چرا نخورم بنده هم گلو دارد

گلو چه حاجت می نوش بی گلو و دهان

رحیق غیب که طعم سقا همو دارد

چو سال سال نشاطست و روز روز طرب

خنک مرا و کسی را که عیش خو دارد

چرا مقیم نباشد چو ما به مجلس گل

کسی که ساقی باقی ماه رو دارد

به آفتاب جلالت که ذره ذره عشق

نهان به زیر قبا ساغر و کدو دارد

سوال کردم از گل که بر که می خندی

جواب داد بدان زشت کو دو شو دارد

غلام کور که او را دو خواجه می باید

چو سگ همیشه مقام او میان کو دارد

سوال کردم از خار کاین سلاح تو چیست

جواب داد که گلزار صد عدو دارد

هزار بار چمن را بسوخت و بازآراست

چه عشق دارد با ما چه جست و جو دارد

ز شمس مفخر تبریز پرس کاین از چیست

وگر چه دفع دهد دم مخور که او دارد