غزل شماره ۱۰۳۲ - تا چند زنی بر من ز انکار تو خار آخر...

تا چند زنی بر من ز انکار تو خار آخر

من با تو نمی گویم ای مرده پار آخر

ماننده ابری تو هم مظلم و بی باران

تاریک مکن ای ابر یک قطره ببار آخر

این جمله فرمان ها از بهر قدر آمد

ای جبری غافل تو از لذت کار آخر

با کور کسی گوید کاین رشته به سوزن کش

با بسته کسی گوید کان جاست شکار آخر

با طفل دوروزه کس از شاهد و می گوید

یا با نظر حیوان از چشم خمار آخر

چون هیچ نیابی توی پهلوی زنان بنشین

از حلقه جانبازان بگذر به کنار آخر

در قدرت مخدومی شمس الحق تبریزی

غوطی بخوری بینی حق را به نظار آخر