غزل شماره ۱۰۶۴ - مطربا در پیش شاهان چون شدستی پرده دار...

مطربا در پیش شاهان چون شدستی پرده دار

برمدار اندر غزل جز پرده های شاهوار

بندگانشان دلخوشان و بندگیشان بی نشان

خوان هاشان بی خمیر و باده هاشان بی خمار

دیده بینای مطلق در میان خلق و حق

از همه خلقش گزیر و بر همه فرمان گزار

همچو خور عالم فروز و همچو گردون سرفراز

هم کلید هشت جنت هم برون از پنج و چار

سجده آرد پیش ایشان بانماز و بی نماز

پیش ایشان سبز گردد شوره خاک و سبزه زار