غزل شماره ۱۱۰۷ - در چمن آیید و بربندید دید...

در چمن آیید و بربندید دید

تا نیفتد بر جماعت هر نظر

من زیان ها کرده ام من دیده ام

زخم ها از چشم هر بی پا و سر

چشم بد دیدیم ما کز زخم او

روسیه گردد عیان شمس و قمر

دور باد از رزم شیران چشم سگ

دور باد از مهد عیسی کون خر

تیر پرانست از چشم بدان

خلوت آمد تیر ایشان را سپر

لیک چشم نیک و بد آمیخته ست

قلب را هر کس بنشناسد ز زر

زاهدانش آه ها پنهان کنند

خلوتی جویند در وقت سحر

لیک این مستان به حکم خود نیند

نیستشان جز حفظ حق حصنی دگر

باد کم پران مزن لاف خوشی

باد آرد خاک و خس را در بصر