غزل · فیض کاشانی
غزل شماره ۵۶ - در وصل تو میزنند احباب ...
1
در وصل تو میزنند احباب
تاب هجران نماندشان بشتاب
2
بی تو جان تا بکی تواند زیست
دل بیچاره چند آرد تاب
3
بنماآفتابرا بسی ابر
بگشا از جمال خویش نقاب
4
تا بمانند عاقلان حیران
خشک مغزان شوند اولواالالباب
5
پیشوایان شوند تازه مرید
شیب را نو کنند عهد شباب
6
بنده و خواجه در هم آمیزند
یتفانی العبید فی الارباب
7
باخودآیند بیخودان هوا
هوشیاران شوند مست و خراب
8
نه بصر ماند از اولوا الابصار
نه ادب آید از اولوا الالباب
9
اینچنین روزی ار شود روزی
لیس فیض یری والااصجاب