غزل · فیض کاشانی
غزل شماره ۱۹۷ - هر آنچه بود ندارد وجود اوست عبث ...
1
هر آنچه بود ندارد وجود اوست عبث
چو جامه را نبود تار و پود اوست عبث
2
به بزم نغمه سرایان چو کاسه طنبور
سری که عشق ندارد سرود اوست عبث
3
چو نیست روشنئی در دل آن گلست نه دل
چو پرتوی ندهد شمع دود اوست عبث
4
فغان چه سود دهد چون گمان وصلی نیست
ندارد آنکه امیدی سرود اوست عبث
5
چو زاهد از پی جنت ثنای حق گوید
ثنای حق نبود آن درود اوست عبث
6
چو در دلش نبود نور عشق و آه کشد
چو چرب تر بود آن خشک و دود اوست عبث
7
اگر نه پختگی عاشقان غرض باشد
کجا جهنم و مومن درود اوست عبث
8
اگر بدل نرسد دم بدم زحق فیضی
نعیم هشت بهشت و خلود اوست عبث
9
برای سنگدلان خون دل مریز ای فیض
بکوه هر که برد لعل جود اوست عبث