غزل شماره ۱۱۵۰ - به خدمت لبت آمد به انتجاع شکر...

به خدمت لبت آمد به انتجاع شکر

که از لب شکرین بخش یک دو صاع شکر

تو ارتقا به سخا جو مگو نه گو آری

نظر مکن که نیی یافت ارتفاع شکر

لب تو است که شکر ز عین او روید

نه منتظر که رسید نسیه از بقاع شکر

شکر به وقت شکر خوردنت نصیبی یافت

که بر مذاق دهان ها بود مطاع شکر

ببسته ای دو لب امروز زان همی ترسم

که از غم تو بماند ز انتفاع شکر

زهی نبات که دارد لب تو کز وی شد

امیر جمله نباتات بی نزاع شکر

دهان ببندم و بسته شکر همی خایم

که تا به جان برسد خوش به ابتلاع شکر