غزل شماره ۱۱۵۶ - مطرب عاشقان بجنبان تار...

مطرب عاشقان بجنبان تار

بزن آتش به مومن و کفار

مصلحت نیست عشق را خمشی

پرده از روی مصلحت بردار

تا بنگریست طفل گهواره

کی دهد شیر مادر غمخوار

هر چه غیر خیال معشوقست

خار عشقست اگر بود گلزار

مطربا چون رسی به شرح دلم

پای در خون نهاده ای هش دار

پای آهسته نه که تا نجهد

چکره ای خون دل به هر دیوار

مطربا زخم های دل می بین

تا ندانند خویشتن خوش دار

مطربا نام بر ز معشوقی

کز دل ما ببرد صبر و قرار

من چه گفتم کجا بماند دلی

گر دلم کوه بود رفت از کار

نام او گوی و نام من کم کن

تا لقب گویمت نکوگفتار

چون ز رفتار او سخن گویم

دل کجا می رود زهی رفتار

شمس تبریز عیسی عهدی

هست در عهد تو چنین بیمار