غزل · مولوی
غزل شماره ۱۱۶۴ - خلق را زیر گنبد دوار...
1
خلق را زیر گنبد دوار
چشم ها کور و دیدنی بسیار
2
جور او کش از آنک شورش دل
نور چشمست یا اولوالابصار
3
بر دو دیده نهم غمت کاین درد
داروی خاص خسرویست به بار
4
باغ جان خوش ز سنگ بارانست
ما نخواهیم قطره سنگ ببار
5
شمس تبریز گوهر عشقست
گوهر عشق را تو خوار مدار