غزل · فیض کاشانی
غزل شماره ۶۳۶ - من این زهد ریائی را نمیدانم نمیدانم...
1
من این زهد ریائی را نمیدانم نمیدانم
رسوم پارسائی را نمیدانم نمیدانم
2
دل من مست جانانست و جانانش همی باید
بهشت آن سرائی را نمیدانم نمیدانم
3
وصال دوست می باید مرا پیوسته روز و شب
من این رسم جدائی را نمیدانم نمیدانم
4
زخود یکتا شدم خود را ز دوش خویش افکندم
من این دلق دو تائی را نمیدانم نمیدانم
5
ز خود بگذشتم و محو جمال دوست گردیدم
خودی و خودنمائی را نمیدانم نمیدانم
6
یکی گویم یکی دانم یکی بینم یکی باشم
دوتائی و سه تائی را نمیدانم نمیدانم
7
دلم دیوانه زلفش شد آنجا ماند جاویدان
ز زنجیرش رهائی را نمیدانم نمیدانم
8
سخنها بر زبان می آیدم لیکن نمی گویم
چو علتهای عالی را نمیدانم نمیدانم
9
من نیکم و گر بد فیض گو مردم ندانند
زبان خودستائی را نمیدانم نمیدانم