غزل · فیض کاشانی
غزل شماره ۷۳۳ - ذره درد بر آن مایه درمان بردن...
1
ذره درد بر آن مایه درمان بردن
به ز کوه حسناتست بمیزان بردن
2
ایستادن نفسی نزد مسیحا نفسی
به ز صد ساله نمازست بپایان بردن
3
یک طوافی بسر کوی ولی اللهی
به ز صد حج قبولست بدیوان بردن
4
تا توانی اگر از غم دگران برهانی
به ز صد ناقه حمراء بقربان بردن
5
بردن غم ز دل خسته دلی در میزان
به ز صوم رمضانست بشعبان بردن
6
یکجو از دوش مدین دینی اگر برداری
به ز صد خرمن طاعات بدیان بردن
7
به ز آزادی صد بنده فرمان بردار
حاجت مومن محتاج باحسان بردن
8
دست افتاده بگیری ز زمین برخیزد
به ز شبخیزی و شاباش ز یاران بردن
9
نفس خود را شکنی تا که اسیر تو شود
به زاشکستن کفار و اسیران بردن
10
خواهی ار جان بسلامت ببری تن در ره
خدمتش را ندهی تن نتوان جان بردن
11
سر تسلیم بنه هرچه بگوید بشنو
از خداوند اشارت ز تو فرمان بردن
12
دل بدست آر ز صاحبدل و جان از جانبخش
گل و تن را نتوان فیض بجانان بردن