غزل · مولوی
غزل شماره ۱۲۳۱ - وقتت خوش وقتت خوش حلوایی و شکرکش...
1
وقتت خوش وقتت خوش حلوایی و شکرکش
جمشید تو را چاکر خورشید تو را مفرش
2
بخرام بیا کاین دم والله که نمی گنجد
نی میوه و نی شیوه نی چرخ و مه و مه وش
3
جز ما و تو و جامی دریا کف خوش نامی
چون دیگ مجوش از غم چون ریگ بیا درکش
4
زان سوی چو بگذشتم شش پنج زنش گشتم
یا رب که چه ها دارد زان جانب پنج و شش
5
ناساخته افتادم در دام تو ای خوش دم
ای باده در باده ای آتش در آتش
6
نی بس کن و نی بس کن خود را همه اخرس کن
کاین نیست قرائاتی کش فهم کند اخفش