غزل · سلمان ساوجی
غزل شماره ۱۴۹ - جانم رسید از غم به جان، گویی به جانان کی رسد؟...
1
جانم رسید از غم به جان، گویی به جانان کی رسد؟
وز حد گذشت وین سر گذشت، آخر به پایان کی رسد؟
2
حالم صبا گر بشنود، حالی رسول من شود
لیکن چنین کو می رود افتان و خیزان کی رسد؟
3
من دور از آن جان و جهان، همچون تنی ام بی روان
وز غم رسید این تن به جان، گویی به جانان کی رسد؟
4
کردم غمش بر جان گزین، بادش فدا صدجان ازین
جان گرچه باشد نازنین، هرگز به جانان کی رسد؟
5
سرو از صبا گردد چمان تا چون قدش باشد روان
ور نیز بخرامد بران سرو خرامان کی رسد؟
6
مه رویم آن رشک قمر، وز گل به صد رو تازه تر
رفت و که داند تا دگر، گل با گلستان کی رسد؟
7
ای دل به داغت مفتخر، درد ترا درمان مضر
جانها بر آتش منتظر، تا نوبت آن کی رسد؟
8
سودای وصل او مرا، اندیشه ای باشد خطا
سلمان به دست هر گدا، ملک سلیمان کی رسد؟