غزل شماره ۱۲۳۲ - هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش...

هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش

با زهره درآ گویان در حلقه مستانش

هر جان که بود محرم بیدار کنش آن دم

وان کو نبود محرم تا حشر بخسبانش

می گو سخنش بسته در گوش دل آهسته

تا کفر به پیش آرد صد گوهر ایمانش

یک برق ز عشق شه بر چرخ زند ناگه

آتش فتد اندر مه برهم زند ارکانش

آن جا که عنایت ها بخشید ولایت ها

آن جا چه زند کوشش آن جا چه بود دانش

آن جا که نظر باشد هر کار چو زر باشد

بی دست برد چوگان هر گوی ز میدانش

شمس الحق تبریزی کو هر دل بی دل را

می آرد و می آرد تا حضرت سلطانش