غزل شماره ۱۸۶ - چشم مخمور تو مستان را به هم بر می زند...

چشم مخمور تو مستان را به هم بر می زند

شور عشقت، عاشقان را حلقه بر در می زند

دل همی نالد چو چنگ عشق تیز آهنگ او

در دل عشاق هر دم راه دیگر می زند

چشم عیارت به قصد خون خلقی، دم به دم

تیغ های تیر مژگان را به هم بر می زند

گوهر کان از کجا یابد دل من چو مدام

قفل یاقوت لبت بر درج گوهر می زند