غزل · مولوی
غزل شماره ۱۲۳۶ - برفتم دی به پیشش سخت پرجوش...
1
برفتم دی به پیشش سخت پرجوش
نپرسید او مرا بنشست خاموش
2
نظر کردم بر او یعنی که واپرس
که بی روی چو ماهم چون بدی دوش
3
نظر اندر زمین می کرد یارم
که یعنی چون زمین شو پست و بی هوش
4
ببوسیدم زمین را سجده کردم
که یعنی چون زمینم مست و مدهوش