غزل · مولوی
غزل شماره ۱۲۳۷ - شنو پندی ز من ای یار خوش کیش...
1
شنو پندی ز من ای یار خوش کیش
به خون دل برآید کار درویش
2
یقین می دان مجیب و مستجابست
دعای سوخته درویش دل ریش
3
چو آن سلطان بی چون را بدیدی
غنی گشتی رهیدی از کم و بیش
4
چو اسماعیل قربان شو در این عشق
ولی را بنده شو گر نیستی میش
5
چو پختی در هوای شمس تبریز
از این خامان بیهوده میندیش