غزل شماره ۱۲۴۵ - آنک بیرون از جهان بد در جهان آوردمش...

آنک بیرون از جهان بد در جهان آوردمش

و آنک می کرد او کرانه در میان آوردمش

آنک عشوه کار او بد عشوه ای بنمودمش

و آنک از من سر کشیدی کشکشان آوردمش

آنک هر صبحی تقاضا می کند جان را ز من

از تقاضا بر تقاضا من به جان آوردمش

جان سرگردان که گم شد در بیابان فراق

از بیابان ها سوی دارالامان آوردمش

گفت جان من می نیایم تا بننمایی نشان

کو نشان کو مهر سلطان من نشان آوردمش

مهربانی کردن این باشد که بستم دست دزد

دست بسته پیش میر مهربان آوردمش

چونک یک گوشه ردای مصطفی آمد به دست

آنک بد در قعر دوزخ در جنان آوردمش