غزل · مولوی
غزل شماره ۱۲۵۰ - به شکرخنده اگر می ببرد جان رسدش...
1
به شکرخنده اگر می ببرد جان رسدش
وگر از غمزه جادو برد ایمان رسدش
2
لشکر دیو و پری جمله به فرمان ویند
با چنین عز و شرف ملک سلیمان رسدش
3
صد هزاران دل یعقوب حزین زنده بدوست
کر و فر شرف یوسف کنعان رسدش
4
لب عیسی صفتش مرده به دم زنده کند
گر پرد با پر جان جانب کیوان رسدش
5
نوح وقتیست که عشق ابدی کشتی اوست
گر جهان زیر و زبر کرد به طوفان رسدش
6
عشق او گرد برانگیخت ز دریای عدم
ید بیضا و عصایی شده ثعبان رسدش
7
جملگی تشنه دلان قوت از او می یابند
با چنین لقمه دهی شهرت لقمان رسدش