غزل شماره ۱۲۶۵ - آن مه که هست گردون گردان و بی قرارش...

آن مه که هست گردون گردان و بی قرارش

وان جان که هست این جان وین عقل مستعارش

هر لحظه اختیاری نو نو دهد به جان ها

وین اختیارها را بشکسته اختیارش

من جسم و جان ندانم من این و آن ندانم

من در جهان ندانم جز چشم پرخمارش

آن روی همچو روزش وان رنگ دلفروزش

وان لطف توبه سوزش وان خلق چون بهارش

عشقش بلای توبه داده سزای توبه

آخر چه جای توبه با عشق توبه خوارش

چون دوست و دشمن او هستند رهزن او

ماییم و دامن او بگرفته استوارش

از عشق جام و دورش شاید کشید جورش

چون گوش دوست داری می بوس گوشوارش

من حلقه های زلفش از عشق می شمارم

ور نه کجا رسد کس در حد و در شمارش

لطفش همی شمارم دل با دم شمرده

جانیش بخش آخر ای کشته زار زارش