غزل شماره ۱۲۶۷ - در عشق آتشینش آتش نخورده آتش...

در عشق آتشینش آتش نخورده آتش

بی چهره خوش او در خوش هزار ناخوش

دل از تو شرحه شرحه بنشین کباب می خور

خون چون میست جوشان بنشین شراب می چش

گوشی کشد مرا می گوشی دگر کشد وی

ای دل در این کشاکش بنشین و باده می کش

هفت اخترند عامل در شش جهت ولیکن

ای عشق بردریدی این هفت را از آن شش

گاهی چو آفتابم سرمایه بخش صد مه

گه چون مهم گذاران در عشق یار مه وش

گر منکری گریزد از عشق نیست نادر

کز آفتاب دارد پرهیز چشم اعمش

صدغ الوفاء حقاء من فقدکم مشوش

وجه الولاء حقاء من عبرتی منقش

القلب لیس یلقی نادیک کیف یصبر

الاذن لیس یلقن حادیک کیف ینعش