قطعه · سلمان ساوجی
قطعه شماره ۱۱۷ - دوش با من خرد از روی نصیحت می گفت...
1
دوش با من خرد از روی نصیحت می گفت
کای گرفته ز جهان طبع لطیف تو ملال
2
پیش ارباب زمان می نروی از چه سبب
بهر قوتی که گریزت نبود در همه حال
3
گفتمش زانکه درین دور قمر نیست کسی
که درو بوی مروت بود و حسن خصال
4
کوه کندن ز پی قوت به نوک مژه به
که شدن پیش لئیمان زمان بهر سوال