غزل · مولوی
غزل شماره ۱۲۹۴ - کل عقل بوصلکم مدهش...
1
کل عقل بوصلکم مدهش
کل خد ببینکم مخدش
2
مست گشتم ز طعنه و لافش
دردیش خوشتر است یا صافش
3
بصر العقل من جلالتکم
مثل الترک عینه اخفش
4
کر شوم تا بلندتر گوید
هر که او دم زند ز اوصافش
5
شارب الخمر کیف لا یسکر
صاحب الحشر کیف لا ینعش
6
زان دمی کو دمید در عالم
گشت پرگل ز قاف تا قافش
7
مسکن الروح حول عزته
مسکن لیس فیه یستوحش
8
اندرآید سپهر تا زانو
چو کشد بوی مشک از نافش
9
من اتاه الی الخلود اتی
و انتهی من مکانه المرعش
10
جان برید از جهان و عذرش این
کالفتی یافتم ز ایلافش