فصل فی البلا

عاشقان را غذا بلا باشد

عاشقی بی بلا کجا باشد

لقمه از سفره بلا خوردند

می زمیخانه رضا خوردند

هرکه را در جهان بلا دادند

اولش شربت رضا دادند

نزد آن کس که در ره آمد مرد

رنج و راحت یکیست و دارو و درد

رهروان از بلا نپرهیزند

چون بلا رخ نمود نگریزند