غزل شماره ۱۴۳۶ - تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی دانم...

تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی دانم

وزین سرگشته مجنون چه می خواهی نمی دانم

در این درگاه بی چونی همه لطف است و موزونی

چه صحرایی چه خضرایی چه درگاهی نمی دانم

به خرمنگاه گردونی که راه کهکشان دارد

چو ترکان گرد تو اختر چه خرگاهی نمی دانم

ز رویت جان ما گلشن بنفشه و نرگس و سوسن

ز ماهت ماه ما روشن چه همراهی نمی دانم

زهی دریای بی ساحل پر از ماهی درون دل

چنین دریا ندیدستم چنین ماهی نمی دانم

شهی خلق افسانه محقر همچو شه دانه

بجز آن شاه باقی را شهنشاهی نمی دانم

زهی خورشید بی پایان که ذراتت سخن گویان

تو نور ذات اللهی تو اللهی نمی دانم

هزاران جان یعقوبی همی سوزد از این خوبی

چرا ای یوسف خوبان در این چاهی نمی دانم

خمش کن کز سخن چینی همیشه غرق تلوینی

دمی هویی دمی هایی دمی آهی نمی دانم

خمش کردم که سرمستم از آن افسون که خوردستم

که بی خویشی و مستی را ز آگاهی نمی دانم