غزل شماره ۲۲۶ - باکمال اتحاد ازوصل مهجوریم ما...

باکمال اتحاد ازوصل مهجوریم ما

همچو ساغر می به لب داریم و مخموریم ما

پرتو خورشید جز در خاک نتوان یافتن

یک زمین و آسمان از اصل خود دوریم ما

درتجلی سوختیم وچشم بینش وا نشد

سخت پابرخاست جهل مامگرطوریم ما

با وجود ناتوانی سر به گردون سوده ایم

چون مه سرخط عجزیم ومغروریم ما

تهمت حکم قضا را چاره نتوان یافتن

اختیار از ماست چندانی که مجبوریم ما

مفت ساز بندگی گر غفلت وگر آگهی

پیش نتوان برد جزکاری که ماموریم ما

بحر در آغوش و موج ما همان محوکنار

کارها با عشق بی پرواست معذوریم ما