غزل شماره ۲۴۷ - می خورد خون نفس اندر دل غم پیشه ما...

می خورد خون نفس اندر دل غم پیشه ما

جوهرتیغ بود خارو خس بیشه ما

بس که چون شمع به غم نشوونما یافته ایم

شعله را موج طراوت شمرد ریشه ما

سختی دهر ز صبر دل ما زنهاری ست

آب شد طاقت سنگ ازجگر شیشه ما

قد خم گشه همان ناخن فرهاد غم است

سعی بیجاست به جز جان کنی ازتیشه ما

شغل رسوایی و مستوری احوال بلاست

کاش آرایش بازار دهد پیشه ما

شور زنجیر جنون از نفس ما پیداست

نکهت زلف که پیچیده بر اندیشه ما

چشم امید نداریم زکشت دگران

دل ما دانه ما، ناله ما، ریشه ما

خامشیها سبق مکتب بیتابی نیست

یک قلم ناله بود مشق نی پیشه ما

نشئه مشرب بیرنگی ازآن صافترست

که شود موج پری درد ته شیشه ما

بیدل از فطرت ما قصر معانی ست بلند

پایه دارد سخن ازکرسی اندیشه ما