غزل شماره ۴۲۸ - ز آهم نخل حسرت شعله بالاست...

ز آهم نخل حسرت شعله بالاست

چراغ مرده را آتش مسیحاست

به خاموشی سر هر مو زبانی ست

ز حیرت جوهر آیینه گویاست

دل فرهاد آب تیغ کوه است

سر مجنون گل دامان صحراست

رموز دل توان خواند از جبینم

مثال هرکس از آیینه پیداست

زبان لال است ، حیرانم جه می گفت

طلب خون شد نمی دانم چه می خواست

مشو غافل ز رمز هستی من

شکست این حباب آغوش دریاست

بساط حیرت آیینه داریم

جبین عجز فرش خانه ماست

نه تنها ما و تو داغ جنونیم

فلک هم حلقه ای از دود سوداست

جهان نیرنگ حسن بی نشانیست

اگر آیینه گردی سادگیهاست

هوس تعبیری خواب امل چند

ز فرصت غافلی امروز فرداست

درین محفل گداز اشک شمعیم

نشاط از هرکه باشدکاهش از ماست

به دریای الم بیدل حبابیم

بنای ما به آب دیده برپاست