غزل · مولوی
غزل شماره ۱۴۹۲ - بار دگر از راه سوی چاه رسیدیم...
1
بار دگر از راه سوی چاه رسیدیم
وز غربت اجسام بالله رسیدیم
2
با اسب بدان شاه کسی چون نرسیده ست
ما اسب بدادیم و بدان شاه رسیدیم
3
چون ابر بسی اشک در این خاک فشاندیم
وز ابر گذشتیم و بدان ماه رسیدیم
4
ای طبل زنان نوبت ما گشت بکوبید
وی ترک برون آ که به خرگاه رسیدیم
5
یک چند چو یوسف به بن چاه نشستیم
زان سر رسن آمد به سر چاه رسیدیم
6
ما چند صنم پیش محمد بشکستیم
تا در صنم دلبر دلخواه رسیدیم
7
نزدیکتر آیید که از دور رسیدیم
و احوال بپرسید که از راه رسیدیم