سایر · سعدی
حکایت شماره ۱۷ - پیاده ای سر و پا برهنه با کاروان حجاز از کوفه بدر آمد و همراه ما شد و معلومی نداشت و خرامان همی رفت و می گفت...
1
پیاده ای سر و پا برهنه با کاروان حجاز از کوفه بدر آمد و همراه ما شد و معلومی نداشت و خرامان همی رفت و می گفت
2
نه به استر بر سوارم نه چه اشتر زیر بارم
نه خداوند رعیت نه غلام شهریارم
3
غم موجود و پریشانی معدوم ندارم
نفسی می زنم آسوده و عمری می گذارم
4
اشتر سواری گفتش ای درویش کجا می روی برگرد که به سختی بمیری نشنید و قدم در بیابان نهاد و برفت چون به نخله محمود در رسیدیم توانگر را اجل فرا رسید درویش به بالینش فراز آمد و گفت ما به سختی بنمردیم و تو بر بختی بمردی
5
شخصی همه شب بر سر بیمار گریست
چون روز آمد بمرد و بیمار بزیست
6
ای بسا اسب تیز رو که بماند
که خر لنگ جان بمنزل برد
7
بس که در خاک تندرستان را
دفن کردیم و زخم خورده نمرد