حکایت شماره ۷ - یکی دوستی را که زمانها ندیده بود گفت کجایی که مشتاق بوده ام گفت مشتاقی به که ملولی...

معشوقه که دیر دیر بینند

آخر کم از آن که سیر بینند

به خنده گفت که من شمع جمعم ای سعدی

مرا از آن چه که پروانه خویشتن بکشد