غزل شماره ۱۵۴۷ - من با تو حدیث بی زبان گویم...

من با تو حدیث بی زبان گویم

وز جمله حاضران نهان گویم

جز گوش تو نشنود حدیث من

هر چند میان مردمان گویم

در خواب سخن نه بی زبان گویند

در بیداری من آن چنان گویم

جز در بن چاه می ننالم من

اسرار غم تو بی مکان گویم

بر روی زمین نشسته باشم خوش

احوال زمین بر آسمان گویم

معشوق همی شود نهان از من

هر چند علامت نشان گویم

جان های لطیف در فغان آیند

آن دم که من از غمت فغان گویم