غزل شماره ۷۰۷ - نه ما را صراحی نه پیمانه ایست...

نه ما را صراحی نه پیمانه ایست

دل و دیده غوغای مستانه ایست

ز دل ششجهت شیشه ها چیده اند

جهان حلب خوش پریخانه ایست

به هرگردبادی کزین دشت و در

تامل کنی هوی دیوانه ایست

گر این است سنگینی خواب ما

خروش قیامت هم افسانه ایست

درین انجمن فرصت ما و من

همان قصه عشق و پروانه ایست

قناعت به گوشت نگفت ای صدف

که در جیب لب بستنت دانه ایست

رفیقان تلاشی که آنجا رسیم

درین دشت دل نام و برانه ایست

مباشید غافل ز وضع جنون

به هر زلف آشفتگی شانه ایست

ز تحقیق خود هیچ نشکافتیم

سرم در گریبان بیگانه ایست

چو بید ل توان از دو عالم گذشت

اگر یک قدم جهد مردانه ایست