غزل شماره ۷۳۹ - تومست وهم ودرین بزم بوی صهبا نیست...

تومست وهم ودرین بزم بوی صهبا نیست

هنوزجزبه دل سنگ جای مینا نیست

خیال عالم بیرنگ رنگها دارد

کدام نقش که تصویر بال عنقا نیست

بمیر وشهره شوای دل کزین مزار هوس

چراغ مرده عیان است و زنده پیدا نیست

به چشم بسته خیال حضور حق پختن

اشاره ای ست که اینجا نگاه بینا نیست

دلت به عشوه عقبا خوش است ازین غافل

که هرکجا، تویی، آنجا به غیر دنیا نیست

به هرچه وارسی از خودگذشتنی دارد

به هوش باش که امروز رفت وفردا نیست

به نامیدی ما، رحمی ، ای دلیل فنا!

که آشیان هوسیم ودرین چمن جا نیست

حریرکارگه وهم را چه تار و چه پود

قماش ما ز لطافت تمیزفرسا نیست

تو جلوه سازکن و مدعای دل دریاب

زبان حیرت آیینه بی تقاضا نیست

غریق بحر ز فکر حباب مستغنی ست

رسیده ایم به جایی که بیدل آنجا نیست