غزل شماره ۷۴۴ - بی رخت در چشمه آیینه خاک است آب نیست...

بی رخت در چشمه آیینه خاک است آب نیست

چشم مخمل رازشوق پای بوست خواب نیست

بعدکشتن خون ما رنگ ست درپرواز شوق

آب وخاک بسملت ازعالم سیماب نیست

شوخی مهتاب و تمکین کتان پرظاهر است

بر بنای صبر ما شوقت کم از سیلاب نیست

کی تواند آینه عکس ترا در دل نهفت

ضبط این گوهر به چنگ سعی هرگرداب نیست

سایه را آیینه خورشید بودن مشکل است

خودبه خوددرجلوه باش اینجاکسی راتاب نیست

خرقه از لخت جگر چون غنچه در برکرده ایم

در دیار ما قماش دل درستی باب نیست

ای حباب از سادگی دست دعا بالا مکن

در محیط عشق جز موج خطرمحراب نیست

برگ برگ این گلستان پرده دار غفلت است

غنچه بیدار اگرگل گشت گل بیخواب نیست

دور نبودگر فلک ییچد به خویش از ناله ام

دود را از شعله حاصل غیرپیچ و تاب نیست

تا توانی چون نسیم آزادگی ازکف مده

آشنای رنگ جمعیت گل اسباب نیست

از فروغ این شبستان دست باید شست و بس

آب گردیده ست سامان طرب مهتاب نیست

بیدل از احباب دنیا چشم سرسبزی مدار

کشت این شطرنج بازان دغل سیراب نیست