غزل شماره ۸۳۷ - در طلبت شب چه جنونهاگذشت...

در طلبت شب چه جنونهاگذشت

کز سر شمع آبله پاگذشت

جهل ، خرد پخت وبه معموره ریخت

عقل جنون کرد و ز صحراگذشت

نقش نگین داشت کمال هوس

اسم بجا ماند و مسماگذشت

خلق خیالات بر افلاک برد

از سر این بام هواهاگذشت

پی سپر عجز، چه نازد به جاه

آبله از خاک چه بالاگذشت

جوش نفس بود، می اعتبار

قلقلکی کرد و ز مینا گذشت

چون شررکاغذ آتش زده

فرصت ما از نظر ماگذشت

سعی تک وپو، همه را محوکرد

رنگ روانی ز ثریا گذشت

چون شب وروز است تلاش همه

درنگذشت آنکه ز اینجاگذشت

خط جین فهم به فرداگماشت

خامه بر ین صفحه چلیپاگذشت

خامشی ام زنده جاوید کرد

کم نفسیها ز مسیحا گذشت

ضبط نفس طرفه پلی داشته ست

قطره به این جهد، ز دریاگذشت

قافله سالار توهم مباش

هرکس ازین بادیه تنهاگذشت

فرصت دیدار وفایی نداشت

آمده بود، آینه ، اما گذشت

با دم شمشیرقضا چاره چیست

دم مزن آبی که ز سرهاگذشت

بیدل ازین مایه که جز باد نیست

عمر در اندیشه سودا گذشت