غزل شماره ۸۴۲ - به فکر دل لبم از ربط قیل و قال گذشت...

به فکر دل لبم از ربط قیل و قال گذشت

چسان نفس کشم آیینه در خیال گذشت

کجاست تاب ز خودرفتنی که چون یاقوت

به عرض گردش رنگم هزار سال گذشت

بهار یاس ز سامان بی نیازیها

چه مایه داشت که بالیدن از نهال گذشت

خمی به دوش ادب بند وسیر عزت کن

ز آسمان به همین نردبان هلال گذشت

طریق فقر، جنون تازی دگر دارد

دلیل حاجت و می باید از سوال گذشت

عرق ز جبهه ما بی فنا نشد زایل

فغان که عمر چو شبنم به انفعال گذشت

زهیچ جلوه به تحقیق چشم نگشودیم

شهود آینه در عالم مثال گذشت

خمش نوایی موج تکلم از لب یار

اشارتی ست که نتون ازین زلال گذشت

به عالمی که ز پروازکار نگشاید

توان چو رنگ به سعی شکست بال گذشت

به فکرنسیه موهوم نقد نیز نماند

مپرس در غم مستقبلم چه حال گذشت

دلم ز خجلت بی ظرفی آب شد بیدل

به یاد باده تریها ازین سفال گذشت