غزل شماره ۹۶۵ - ستمکشی که بجز گریه اش نشا ید و خندد...

ستمکشی که بجز گریه اش نشا ید و خندد

قیامت است که چون زخم لب گشاید و خندد

هوس پرستی این اعتبار پوچ چه لازم

که همچو صفر به درد سرت فزاید و خندد

چو شمع منصب وارستگی مسلم آنکس

که تیغ حادثه تاجش ز سر رباید و خندد

درین زیانکده چندان کف فسوس نسایی

که جوش آبله آیینه ات نماید و خندد

شرار کاغذ و آمال ماست توام غفلت

که زندگی دو نفس بیشتر نپاید و خندد

حذر ز صحبت آنکس که بی تامل معنی

به هر حدیث که گو یی ز جا درآید و خندد

خطاست چشم گشودن به روی باخته شرمی

که هر برهنه که بیند به پیشش آید و خندد

جه ممکن است شود منفعل ز غیبت یاران

دهن دریده قفایی که باد زاید و خندد

مثال عبرت اشیا درین بساط تحیر

کمین گر است که کس آینه زداید و خندد

درتن جنونکده این است ناگزیر طبایع

که نالد و تپد و گرید و سراید و خندد

دل گرفته بید ل نیافت جای شکفتن

مگر چو صبح ازین خاکدان برآید و خندد