غزل شماره ۱۵۸۷ - عشوه دادستی که من در بی وفایی نیستم...

عشوه دادستی که من در بی وفایی نیستم

بس کن آخر بس کن آخر روستایی نیستم

چون جدا کردی به خنجر عاشقان را بند بند

چون مرا گویی که دربند جدایی نیستم

من یکی کوهم ز آهن در میان عاشقان

من ز هر بادی نگردم من هوایی نیستم

من چو آب و روغنم هرگز نیامیزم به کس

زانک من جان غریبم این سرایی نیستم

ای در اندیشه فرورفته که آوه چون کنم

خود بگو من کدخدایم من خدایی نیستم

من نگویم چون کنم دریا مرا تا چون برد

غرقه ام در بحر و دربند سقایی نیستم

در غم آنم که او خود را نماید بی حجاب

هیچ اندربند خویش و خودنمایی نیستم