غزل شماره ۱۰۹۲ - گرد مرا تحیر، صبح جنون سبق کرد...

گرد مرا تحیر، صبح جنون سبق کرد

دستی نداشت طاقت ، جیبم چنین که شق کرد

دل تشنه جنونهاست از وهم و ظن مپرسید

زین دست مشق بسیار مجنون بر این ورق کرد

پیداست شغل زاهد، وقت دگر چه باشد

سرها به یکدگرکوفت هرگه که یاد حق کرد

دل با کمال تحقیق از شبهه ام نپرداخت

آیینه ساخت اما پرداز بی نسق کرد

زبن باغ تا دمیدم جز خون دل نچیدم

گلگون قبای نازی صبح مرا شفق کرد

از انفعالم آخر شستند دست قاتل

خونم روان نگردید رنگ حنا عرق کرد

مهمان این بساطیم اما چه سود بیدل

دیدار نعمتی بود آیینه در طبق کرد