غزل شماره ۱۱۵۳ - بر رمز کارگاه ازل کیست وارسد...

بر رمز کارگاه ازل کیست وارسد

ما خود نمی رسیم مگرعجزما رسد

هر شیوه ای کمینگر ایجاد رتبه ای ست

شکل غبار ناشده کی بر هوا رسد

فهم شباب قابل تحقیق ضعف نیست

پیری ست فطرتی که به قد دوتا رسد

ما را چو شمع کشته اگر اوج بینش است

کم نیست ا- بنکه سعی نگه تا به پا رسد

در وادیی که منزل و ره جمله رفتنی ست

اندیشه رفته است ز خود تا کجا رسد

آیینه را به قسمت حیرت قناعتی ست

زین جوش خون بس است که رنگی به ما رسد

تا گرد ما و من به هوا نیست پر فشان

بیدل به کنه ذره رسیدن کرا رسد