غزل شماره ۱۱۷۲ - ز تنگی منفعل گردید دل آفاق پیدا شد...

ز تنگی منفعل گردید دل آفاق پیدا شد

گهر از شرم کمظرفی عرقها کرد دریا شد

ز خود غافل گذشتی فال استقبال زد حالت

نگاه از جلوه پیش افتاد امروز تو فردا شد

تماشای غریبی داشت بزم بی تماشایی

فسونهای تجلی آفت نظاره ما شد

به وهم هوش تاکی زحمت این تنگنا بردن

خوشا دیوانه ای کز خویش بیرون رفت و صحرا شد

نفهمیدند این غفلت سوادان معنی صنعی

نظرها برکجی زد خط خوبان هم چلیپا شد

چو برگردد مزاج از احتیاط خود مشو غافل

سلامت سخت می لرزد بر آن سنگی که مینا شد

درین میخانه خواهی سبحه گردال خواه ساغرکش

همین هوشی که ساز تست خواهد بیخودیها شد

به نومیدی نشستم آنقدر کز خویشتن رفتم

درین ویرانه چون شمعم همان واماندگی پا شد

نشد فرصت دلیل آشیان پروانه ما را

شراری در فضای وهم بال افشاند و عنقا شد

تامل رتبه افکار پیدا می کند بیدل

به خاموشی نفسها سوخت مریم تا مسیحا شد