غزل شماره ۱۴۵۸ - پیری آمد ماند عشرتها ز انداز بلند...

پیری آمد ماند عشرتها ز انداز بلند

سرنگون شد شیشه ، قلقل کرد پرواز بلند

دستگاه اصل فطرت جز تنزل هیچ نیست

می کندگل پست پست انجام آغاز بلند

گرد امکان عمرها شد می رود بر باد صبح

تا کجا چیند نفس این دامن ناز بلند

معنی صوری که گوش کس به فهمش باز نیست

ازسپند بزم ما بشنو به آوازبلند

غافلان تا بر خط شق القمر گردن نهند

حکم انگست شهادت داشت اعجاز بلند

زیر گردون هرچه شور انگیخت محو سرمه شد

نغمه ها در خاک خوابانید این ساز بلند

زین چمن بیدل کسی را شرم دامنگیر نیست

سرو تاگل ، پا به گل دارد تک و تاز بلند