غزل شماره ۲۰۱۱ - مشت عرق زجبهه به هر باب ریختم...

مشت عرق زجبهه به هر باب ریختم

آلوده بود دست طمع آب ریختم

طوف خودم به مغز رساند از تلاش پوچ

گوهر شد آن کفی که به گرداب ربختم

زان منتی که سایه دیوار غیر داشت

بردم سیاهی و به سر خواب ربختم

بی شمع دل جهان به شبستان خزیده بود

صیقل زدم بر آینه مهتاب ریختم

عشق از غبار من بجز آشفتگی نخواست

آتش به کارخانه آداب ریختم

چندین زمین به آب رسانید و گل نشد

خاکی که بر سر از غم احباب ریختم

مستان دماغ کعبه پرستی نداشتند

خشت خمی به صورت محراب ریختم

موجی به ترصدایی بسمل نشد بلند

صد رنگ خون نغمه ز مضراب ریختم

کردم زهر غبار سراغ وصال یار

هیهات آب گوهر نایاب ریختم

بیدل ز بیم معصیت تهمت آفرین

لرزیدم آنچنان که می ناب ریختم