غزل شماره ۲۰۱۲ - خاکم به سر که بی تو به گلشن نسوختم...

خاکم به سر که بی تو به گلشن نسوختم

گل شعله زد ز شش جهت و من نسوختم

اجزای سنگ هم ز شرر بال می کشد

من بیخبر ز ننگ فسردن نسوختم

شاید پیام یاس به گوش تو می رسد

داغم که چون سپند به شیون نسوختم

جمعیتی ذخیره دل داشتم چو صبح

از یک نفس تلاش ، چه خرمن نسوختم

بوبی نبردم از ثمر نخل عافیت

تا ربشه نفس به دویدن نسوختم

افروختم به آتش یاقوت شمع خویش

باری به علت رگ گردن نسوختم

در دشت آرزو ز حنابندی هوس

رنگی نیافتم که به سودن نسوختم

مشکل که تابد از مژه بیرون نگاه شرم

گشتم چراغ و جز ته دامن نسوختم

شرم وفا به ساز چراغان زد از عرق

با هر فتیله ای که چو روغن نسوختم

دوری به مرگ هم ز بتان داشت سوختن

مردم که مردم و چو برهمن نسوختم

بیدل نپختم آرزوی مزرع امید

کاخر ز یاس سوخته خرمن نسوختم