غزل شماره ۲۲۲۸ - نه گر دون بلندی نی زمین پستی خویشم...

نه گر دون بلندی نی زمین پستی خویشم

چو شمع از پای تا سر پشت پای هستی خویشم

نوا سنج چه مضراب است ساز فرصتم یارب

که دارد تا جبین غرق عرق تردستی خویشم

نفس هرگام مینا می زند بر سنگ می گوید

به این دوری که دارم بیدماغ مستی خویشم

ندارم جوهر عزمی که احرام نشان بندم

ز یاس آماجگاه ناوک بی شستی خویشم

بیاض نسخه دیگر نیامد در کفم بیدل

درتن مکتب تحیر خوان خط دستی خویشم